ما ، به اصطلاح فلاسفه ! بر خلاف آنچه مردم میپندارند ، آنقدر آزاد نیستیم که جسم و روان و جان خود از هم تفکیک کنیم ! چرا که در کل ، ما به چیزی معتقد نیستیم .... ما قورباغه های خونسرد و زبان درازی نیستیم . برای ما زیستن یعنی تبدیل پیوسته ی آنچه که هستیم و آنچه که به ما مربوط میشود به مغاک .. غریزه ی زندگی و لذات حاصل از آن ،، همواره در ما حرف اول را می زند. کل مضمون عرایضم در این مقال همین یک جمله ی پیشین بود !! * شاید شر و ور نوشته باشم ....... شرایطم خاص بود ..

هنگام .................. که گریه می دهد ساز . آن دود سرشت ،،، ابر بر پشت هنگام .................. که نیل چشم .... دریا از خشم به روی می زند مشت ! آن دیر سفر .. که رفت از من غمزه زده .. عشوه ساز داده دارم به بهانه های مانوس تصویری از او .. به بر گشاده .... لیکن چه گریستن .. چه طوفان خاموش شبی ست ....... هرچه تنهاست مردی در راه می زند نِی و آواش .. فسرده برمی آید تنهای دگر منم که چشمم طوفان سرشک می گشاید ....... هنگام .................. که گریه می دهد ساز . آن دود سرشت ،،

چقدر نبودم ...و اکنون تهی از خویش با کوله باری خاک خورده ولی خالی قلم ناتوانی خود را می فرسایم ......غروب ناخواسته ، پرایزنر به گوشم خورد و فهمیدم که چقدر دور شدم . چقدر دور شدم ..از آنچه که دوست داشتم ، از خودی که لذت میبردم .فاصله ی میان خودی و بیخودی فقط یک موزیک بود . احمقانه ست 11 سال فاصله داشتم ولی اکنون ، بی حضور خودم ، کنارش نشستم و می گریم و می نویسم ............سرشار از تهی ام .جسمم برای خودم .زمان هم که در این بین جولانِ طغیان می دهد و سفیدت میکند ..............ای کاش کسی یادمان می د